Każde­go dnia ot­wiera­my życiu drzwi do szczęścia, które w prze­ciągu lat, składa nam krótkie wizyty.

Dzionek ni­by to zwyczaj­ny, ja­kich wiele w ro­ku, jed­nak jest w nim coś bar­dzo wyjątko­wego gdyż jest Świętem Is­tot, które sza­rości świata do­dają ko­lory­tu, niepow­tarzal­nych barw, co to, nas tę brzyd­szą część po­pulac­ji ludzkiej wpro­wadzają w stan zachwy­tu od za­rania dziejów.

Choć raz roz­wiązać sznu­rowadła marzeń i zat­rzy­mać biegnący czas.

Cza­sem w biegu po codzien­ność trze­ba się zat­rzy­mać, przyj­rzeć włas­ne­mu ser­cu, od­ko­pać uk­ry­te w nim skar­by i przy­pom­nieć mu, jak moc­no pot­ra­fi kochać.

Nie trzy­maj w ra­mionach te­go, cze­go nig­dy nie zechcesz zat­rzy­mać w swoim sercu.

Wyjdź z do­mu, usiądź w le­sie przy strumieniu. We­soły śpiew wo­dy za­bie­rze ci wszel­kie tros­ki i za­niesie je do morza.

Piękno górskiego stru­mienia, to nie tyl­ko je­go szmer czy czys­ta, życiodaj­na wo­da,…ale też różno­rod­ność ka­myków…jed­ne są ko­loro­we in­ne sza­re a jeszcze in­ne niczym gwiaz­dy od­bi­jają każdy pro­myk słońca…

...Człowiek ty­le jest wart, ile po­siadaną wiedzą pot­ra­fi wesprzeć, ...­resow­nie pomóc, w słab­sze­go od siebie wlać moc, a może, zat­rzy­mać, by nie spadł z krawędzi życia...

Uczuć uwol­nionych z ser­ca nie tak łat­wo zatrzymać.

Można zachwy­cić się kwiatem będąc przechod­niem...Aby zachwy­cić się je­go wnętrzem, trze­ba się przy nim zat­rzy­mać i poświęcić mu swój czas. Tak sa­mo jest z człowiekiem.

Nie mu­sisz podążać za tłumem, możesz iść sa­mot­nie ścieżką ale w zgodzie z sa­mym sobą.

Do­ceń to, co masz, zaw­sze znaj­dzie się ktoś, kto chciałby być na twoim miejscu...