Człowiek przez całe życie jest podróżnikiem. Błądzi w swoim świecie poz­nając swo­je granice.

Gdy­byśmy idąc przez życie, nie kiero­wali się żad­ny­mi za­sada­mi,to tak jak­byśmy wyb­ra­li się w podróż po morzu, łódką bez wioseł i kompasu...

Za­miast ana­lizo­wać przeszłość weź swój ple­cak na ple­cy i ruszaj z uśmie­chem drogą tęczy ku przyszłości roz­dając ludziom płat­ki uśmiechów i kwiaty miłości.

Jak co weekend wy­ruszam w podróż i jak co weekend za­bieram ze sobą ple­cak pełen pro­wian­tu, którym jest miłość i nadzieja, bo ser­duszko mi­mo prze­ciw­ności te­renu i otocze­nia nie może us­tać mu­si po­zos­tać dobre.

Lu­bię noc. Cały dzień cze­kam aż za­pad­nie zmrok. Noc to naj­piękniej­sza część do­by. Wspa­niale jest położyć się do łóżka i wy­ruszyć w nową senną podróż...

Każda miłość to podróż kręty­mi ścieżka­mi w niez­na­ne, gdzie wiarą są czy­jeś oczy a dłonie zaufaniem…

Ser­ce i umysł rzad­ko kłamią jednocześnie.

Możesz mieć cu­dow­ne żag­le i sprzy­jający wiatr przez całą podróż. Ale to załoga jest naj­ważniej­sza na statku.

Marze­nia są jak żag­le na oceanie życia, lecz bez wiary i wiat­ru zos­taną je­dynie be­zużytecznym płótnem...

Skokiem taniec nasnadniejszy, A tym jeszcze pochodniejszy, Kiedy w bęben przybijają, Samy nogi prawie drgają.

Re­cep­ta na miłość pi­sana jest ryt­mem serca

Pośród zgiełku i gwa­ru codzienności, nie za­pomi­naj o swej ludzkiej godności, wsłuchując się w swe­go ser­ca me­lodii brzmienie, uko­jenia ciszy bo­gate westchnienie...