Pra­cuje człowiek jak pszczoła, stara się jak mrówka, mi­mo to na­dal jest małym insektem.

Przyszłość dziec­ka war­ta jest każde­go poświęcenia.

Pamiętasz? Ja­kie to piękne słowo, pod wa­run­kiem, że ma się je do ko­go powiedzieć.

Bez­sku­tecznie sta­rasz się do­gonić wiatr, spo­koj­nie, on kiedyś też ustanie.

Mor­skie fa­le emoc­ji naj­pierw spo­koj­ne, w końcu roz­biją się o brzeg wyt­rzy­małości tworząc pianę... i znów pow­ra­cają do morza uczuć...

Kto miłości nie zna, ten żyje szczęśli­wy, i noc ma spo­kojną, i dzień nietęskliwy.

Miłość nie jest prag­nieniem, które można ugasić. Jest og­niem, który na­leży pod­sy­cać, lecz nie ig­rać z nim; ziemią, na której ma­my wzrastać; i wiat­rem, poz­wa­lającym nam wzle­cieć po­nad siebie.

Bóg dał życie, i tyl­ko On może je odeb­rać. Nie war­to ig­rać ze śmiercią.

Nie ig­raj z og­niem, bo możesz się oparzyc. Jeżeli się oparzysz możesz się oszpecic.

Nie ig­raj z diabłem .On się nie zmienia .On zmienia Ciebie.

Nie ig­raj z uczu­ciami, one nie zaw­sze sko­re są do...żartów.

Gdy­by zeb­rać wszys­tkie łzy, które zos­tały wy­lane z miłości, za­pew­ne wówczas wreszcie przes­tałby nam zag­rażać de­ficyt wody.