Ser­ca dwa, dusze dwie połączyły w jed­ność się, to jest miłość...

Al­ko­hol to je­den z naj­większych niszczy­cieli czasu.

Być czlowiekiem, to pat­rząc na twarz drugiego, zo­baczyć nie tyl­ko brud i niedoskonalości Być czlowiekiem, to dos­trzec w oczach pełnych złosci, oczy które ut­ra­ciły to cze­go tak bar­dzo pragną - miłości.

Bez miłości, człowiek czu­je się samotny. To naj­straszniej­sze uczu­cie, ze wszys­tkich in­nych złych uczuć. Zaiste.

Lu­bię czy­tać kry­minały, bo tam zło jest ukarane.

Od­ro­bina skruchy, od­wa­ga by przyz­nać się do błędu i pros­te słowo przep­raszam, pot­ra­fią być kluczem do zam­kniętych drzwi …

Naj­trud­niej w taj­fu­nie złych dni dos­trzec rodzące się bar­wy tęczy ...

Życie niczym śnieg prószy codzien­nie niespodziankami Ma­lując zim­ny­mi bądź ciepłymi bar­wy koszyk z naszy­mi pisankami...

Morze mieni się bar­wa­mi tyl­ko wte­dy, kiedy od­bi­ja w so­bie niebo. Jest jak lus­tro duszy od­bi­jające pro­mienie świętości jaśniejące w swo­jej głębi.

Dla blis­kich bądź kwiatem pachnącym bez­pie­czeństwem, o łodydze sil­nej i sta­bil­nej, bar­wie kojącej i płat­kach de­likat­nych, ot­wierających się przy każdym wes­tchnieniu i szep­cie tych, których ukochałaś…

Życie człowieka pryz­ma­tem rozświet­la­nym przez cu­dow­ne chwi­le, ale nies­te­ty także załamującym bar­wy w mo­men­tach niepowodzeń...

Uczyła go chodzić między chmu­rami i liczyć ro­sy krop­le o świ­cie. On jej zacho­dy słońca ma­lował pur­pu­rową barwą i pro­wadził leśnych duktów szla­kiem. Obo­je tak bar­dzo za­kocha­ni, piękno dos­trze­gali na­wet w od­bi­ciach włas­nych oczu.