Dot­knięcie mo­tyla pieści mo­je ciało, marze­nia wpi­sane w skrzydła na­miętności, ciepło tej bar­wy słońcu zab­rało i otu­liło ma­gią czułości.

By­wa,że anioła skrzydła barwę czarną mają.Diabeł cie­szy się,podzi­wiając swo­je ob­licze przys­tro­jone w nową aureolę

Powrót do do­mu jest trudny, gdy wra­ca się do pus­tych nie wyp­cha­nych miłością ścian.

Chodzi o to, by w zwykłej codzien­ności, w jej bez­gra­nicznej sza­rości, dos­trzec bar­wy tak sta­ran­nie przez los ukryte.

Tęskno­ta jest mod­litwą naj­bo­leśniej­szą. Pot­worne bóle, które od­czu­wa się w swoim wnętrzu kształtują ser­ce, przedzierają drogę do wspom­nień, które na­bierają co­raz to większe­go blas­ku i jaśnieją zgod­nie ze swoją barwą, prze­lewając się przez ot­warte rany.

Nie spodziewaj się, że ob­raz Twe­go życia będzie ko­loro­wy, gdy ma­lujesz go wyłącznie sza­rymi barwami...

Ma­luj swo­je słowa naj­ciep­lej­szy­mi bar­wa­mi tęczy a zo­baczysz dla ilu is­tot staną się bal­sa­mem duszy.

Dzisiej­sza miłość jest jak po­goda: wy­soka tem­pe­ratu­ra, bez­chmur­ne niebo, brak opadów i wiatrów są naj­bar­dziej pożądane. A prze­cież Ziemi pot­rze­ba wszystkiego...

Ra­zem z deszczem spadło na mnie niepojęte szczęście. Wiatr wy­wiał złe wspom­nienia, a piorun roz­pa­lił w ser­cu no­wy żar. Na­wet kiep­ska po­goda może być najpiękniejszą.

Po­goda zmienną jest, ludzie też...i po­god­ny człowiek może zas­koczyć nas swą niepogodą!

Myśli są jak chmu­ry, cza­sem pie­rzas­te i lek­kie, cza­sem ciężkie i burzo­we - kształtują po­godę ducha.

W końcu te­go właśnie szu­kamy w książkach: wiel­kich uczuć, które nig­dy nie stały się naszym udziałem, i wiel­kiego bólu, które­go łat­wo się poz­być, za­mykając książkę.