Szma­rag­do­wa noc uk­ry­je mo­je łzy, zniszczy złe wspom­nienia, ukoi cier­pienie, za­pom­ni o wie­cznej wal­ce stęsknionych spojrzeń.

Cisza i wiatr moimi przy­jaciółmi, cisza ukoi, a wiatr złe myśli rozwieje.

Łzy z oczu zgaszą słońce. Głos smut­ku pus­ty­nie wysuszy.

Nic tak nie ukoi bólu duszy i ser­ca jak włas­na łza.

Gdy ma­my obok ko­goś kto ukoi każdy po­ranek sta­je się pięknym prze­budze­niem.Noc nie straszna ciem­na i bez gwiez­dna,bo z ser­ca kochające­go światło bije.

Powrót z długiej podróży nie zaw­sze przy­nosi uko­jenie- cza­sem po­zos­ta­je tęskno­ta za tym, co po­zos­tało za nami...

W sy­tuac­jach trud­niej­szych nie ocze­kujesz po­toku słów od blis­kich lecz ka­wałka dłoni i ciepłego spoj­rze­nia które ukoją lęk.

Dla spie­czo­nego sa­mot­nością ser­ca oca­leniem stać się może naj­mniej­sza krop­la dob­re­go słowa... Uko­jenie i ochłoda...

Tyl­ko w cieniu Tych powiek, które piękno duszy chro­nią nieustannie doz­nają uko­jenia naj­star­sze tęsknoty, a ser­ce na­maszcze­nia bal­sa­mem dobroci...

Jes­teśmy wiat­rem przyszłych dni. Jes­teśmy og­niem słońca. Uwie­rzmy, że jed­nak możemy. Prze­cież możemy. Możemy wszys­tkiego dokonać.

Ludzie są jak wiatr. Jed­ni lek­ko prze­lecą przez życie i nic po nich nie zos­ta­je, drudzy dmą jak wichry, więc zos­tają po nich ser­ca złama­ne, jak ja­kieś drze­wa po hu­raga­nie. A in­ni wieją jak trze­ba. Ty­le, żeby wszys­tko na czas mogło kwitnąć i owo­cować. I po tych zos­ta­je piękno nasze­go świata...

Żyje się chwi­la, a czas jest tyl­ko przez­roczystą perłą wy­pełnioną oddechem.