Tyl­ko w krop­lach deszczu, smu­tek czu­je się nap­rawdę bez­pie­czny ...

Od­najdując ma­gię w krop­li deszczu, dos­trzeżemy piękno dzi­siej­sze­go dnia...

O ile świat byłby piękniej­szy, gdy­by ludzie za­miast oce­niać po­wie­rzchow­nie smu­tek sza­rych, deszczo­wych dni, wniknęli w piękno je­go kropel.

Życie to płacz, płacz to łzy, łzy to krop­le, krop­le to deszcz... A w płaczu jak w deszczu, kiedyś w końcu wyj­rzy słońce...

Pa­rasol nie osłoni Cię przed każdą kroplą deszczu. Pod­much wiat­ru może połamać w nim druty…

Sza­rość dnia zwiędnie jak przek­witły kwiat,gdy wpuści­my do ser­ca miłość Roz­pryśnie się niczym potłuczo­ne szkło,za­mieniając dni w ko­lorową pa­letę barw Tęcza zak­witnie zroszo­na kil­ko­ma krop­la­mi łez,aby mias­to pomalować.

Chcąc zys­kać sza­cunek wszys­tkich ludzi, to jak próbo­wać złapać wszys­tkie krop­le deszczu.

Dla spie­czo­nego sa­mot­nością ser­ca oca­leniem stać się może naj­mniej­sza krop­la dob­re­go słowa... Uko­jenie i ochłoda...

Człowiek zu­pełnie nie wie, kiedy to­nie, która krop­la wo­dy wyz­nacza mu koniec.

O tym, że się jest szczęśli­wym, wie się do­piero po­tem, kiedy to minęło. Człowiek żyje zmianą.

uśmiech to pros­ty mechanizm... jeżeli Two­je ser­ce jest szczęśli­we, gęba sa­ma się ot­wiera i wiet­rzy zęby.

Ten, kto bied­ny i szczęśli­wy, jest bo­gaty, że bar­dziej nie trzeba.