Sztuką kocha­nia jest od­dać ko­muś ser­ce nie ocze­kując nic w za­mian i w mil­cze­niu pragnąć ser­ca ob­da­rowa­nej oso­by.

Ta­niec uczy chodzić. (pew­nym kro­kiem przez życie).

Łzy za­bierają ze sobą część smut­ku, ale nig­dy nie po­wodują znik­nięcia je­go przyczyny...

Ser­ce nie ma drzwi, nie zdołasz za­pukać i upew­nić się czy wol­no Ci do niego wejść.

dob­ry plan to połowa suk­ce­su, dru­ga połowa to je­go zrealizowanie. nie wol­no liczyć tyl­ko na szczęście.

Nig­dy nie wol­no re­zyg­no­wać z ce­lu tyl­ko dla­tego, że osiągnięcie go wy­maga czasu.

Cza­sem trze­ba so­bie poz­wo­lić na łzy, ale nig­dy nie wol­no pod­dać się rozpaczy

Codzien­ność nie mu­si być ko­loro­wa. Sza­rość ma też swój urok, bo gdy­by codzien­nie było kolorowo to nie cze­kałbyś na lep­szy dzień...

Miłość z sa­mot­nością od wieków toczą ze sobą walkę. Ja­ka ta miłość mu­si być sil­na, że tak często wyg­ry­wa ..

W zy­ciu nie tyl­ko chwi­le sa piekne... Zy­cie ca­le jest piekne... Szko­da, ze nie trwa wiecznie...

Myślę so­bie, że kto ob­ma­wia przy­jaciela, kto go nie bro­ni wo­bec os­karżeń in­nych i nie pot­ra­fi zmil­czeć za­wie­rzo­nej ta­jem­ni­cy, jest czar­nym cha­rak­te­rem, je­go trze­ba się wystrzegać.

Marze­nia nie mają ter­mi­nu ważności. One żyją w nas całe życie. Cza­sem po pros­tu są uśpione, cze­kając na właści­wy moment.