obok wal­ki, spa­ceru­je zgo­da, która co­raz częściej tra­fia w pustkę...

Ma­gię łąki nie tworzy je­den kwiat ale cała roślin­ność połączo­na zgodą w cu­dow­nym pięknie wzrastania.

Wszys­tko prze­mija, każdy dzień, każda godzi­na, każda mi­nuta. Nic nie wra­ca tak sa­mo. Żad­na z tych chwil już się nie powtórzy. Zos­tają na zaw­sze ut­ra­cone ja­kiekol­wiek by one nie były.

Czas. Czas. Czas. Prze­mija be­zus­tannie. Dlacze­go to te wspa­niałe chwi­le pędzą zaw­sze tak szyb­ko? Jak dla mnie mogłyby trwać w nies­kończo­ność.

Jed­na jest rzecz, która nig­dy nie prze­mija. Praw­dzi­wa miłość.

Wszys­tko co dob­re kiedyś prze­mija.. To znaczy, że wszys­tko co złe również.

Praw­dzi­wy smu­tek nie prze­mija, lecz je­dynie przy­gasa przy pod­muchu nadziei.

Prze­mija­nie to nie tyl­ko zmiana godzi­ny na ze­gar­kach i większa ilość zmar­szczek. To pro­ces zmian wewnętrznych u każde­go człowieka.

Bo­gaty jest tyl­ko ten kto nie tęskni za pieniędzmi.

Chodź życie jest da­rem, które­go się nie zwra­ca. War­to żyć w pełni, bo co prze­minie już nie wraca.

Wy­baczę ser­cu zdradę... Nie wy­baczę ro­zumo­wi, że na to pozwolił...

Winę nie równo­waży je­dynie miecz, ale i wybaczenie.