Żyj­my tak aby o nas nie za­pom­niano, i swym życiem zag­wa­ran­to­wać so­bie wie­czną chwałę

Życie to wie­czna wędrówka, pod­czas której ciągle cze­goś szu­kamy. A może tak zat­rzy­mać się i przes­tać szu­kać? Może ktoś nas znaj­dzie? Czy tyl­ko się wszys­cy mijamy?

Ser­ce jest słabe, ro­zum zbyt upar­ty, ale za to dusza wie­czna i wiet­rzna. Raz fru­nie do jed­nej oso­by, po­tem do dru­giej, choć prościej by było po­zos­tać przy jed­nej duszyczce i mieć prob­lem z głowy.

Dob­ro i zło na­leży pa­miętać wie­cznie. Dob­ro, po­nieważ wspom­nienie, że kiedyś nam je wyświad­czo­no, uszlachet­nia nas. Zło, po­nieważ od chwi­li, w której je nam wyrządzo­no, spoczy­wa na nas obo­wiązek odpłace­nia za nie dobrem.

Życie to wie­czna gra, pod­czas której przyj­mu­jemy ty­siące twarzy, a żad­na z nich nie wy­raża nas.

Szczęście wie­cznie ucieka. Możemy liczy tyl­ko na to, że na chwilę pod­wi­nie mu się noga.

Od wiel­kiej miłości nikt się nie uwol­ni, może ją je­dynie uśpić. A ona będzie spała snem wie­cznym na dnie nasze­go serca.

Praw­da jest jak diament. Twar­da, piękna i wieczna.

Życie nau­czyło mnie że miłość nie jest wie­czna - ale za to wie­czna jest pa­mięć o tej miłości .

Fo­tog­ra­fia- ułamek se­kun­dy , który może trwać wiecznie.

Trze­ba śmiać się nie cze­kając na szczęście, bo go­towiśmy um­rzeć nie uśmie­chnąwszy się ani razu.

Są ta­kie piosenki... które po­dobają się nie tyl­ko z po­wodu pięknej melodii... ale wspom­nień i emoc­ji które przywołują... Posłuchać jej jeszcze raz... i poczuć się tak jak wte­dy gdy usłyszało się ją pier­wszy raz...