Miłość po­win­na być chustą z naj­de­likat­niej­sze­go ma­teriału, którą ciepły wiatr wpra­wia w ta­niec, a na­wet naj­straszniej­szy wicher jej nie ro­zer­wie. Na sta­re la­ta win­na chwy­tać wiatr w rękaw i uno­sić jak na skrzydłach...

Jak drze­wa na wiet­rze tak człowiek wśród świata, tar­ga­ny wichra­mi prag­nie włas­ne­go miej­sca i za­korze­nienia praw­dziwą przyjaźnią...

Bo coś w sza­leństwie jest młodości wśród lo­tu wichru, skrzy­deł szumu co jest mądrzej­sze od mądrości i ro­zum­niej­sze od rozumu.

Nic nie pot­ra­fi tak wzruszyć do łez, jak szcze­re, z niewin­nych serc płynące, słowa małych dzieci...

Ja­ki to słod­ki jest całus dla duszy, gdy ktoś ciepłem ser­ca two­je wzruszy.

Ser­ce to w moim życiu je­den z naj­ważniej­szych sym­bo­li.Ser­ce to sym­bol miłości.Z ser­ca wypływa radość,złość,nadzieja...

Ra­dość w dzi­siej­szych cza­sach.. wys­tar­czy, że ukocha­na oso­ba na­pisze na ga­du-ga­du lub na naszej-kla­sie .

Wpat­ruj się w niebo i śpiewaj z ra­dości, gdyż słońce otu­la cię ciepłem i op­ro­mienia światłem - za darmo.

Smu­tek jest sa­mowys­tar­czal­ny: by od­czuć jed­nak pełną war­tość ra­dości, mu­sisz mieć ko­goś, by się nią podzielić.

Szczęście to ra­dość z te­go, co stało się naszym udziałem.

Kochać to znaczy mieć tę wyt­rzy­małość, która poz­wa­la przechodzić przez wszys­tkie sta­ny, od cier­pienia do ra­dości, z tą samą intensywnością.

Ma­gię łąki nie tworzy je­den kwiat ale cała roślin­ność połączo­na zgodą w cu­dow­nym pięknie wzrastania.