Nig­dy nie jes­teśmy tak bied­ni, aby nie stać nas było na udziele­nie po­mocy bliźniemu.

Dwie blis­kie so­bie oso­by, są jak diamenty Szli­fują się nawza­jem, zmieniają się w brylanty

Sztuczne kwiaty tyl­ko z po­zoru wy­dają się ład­ne. Zu­pełnie z blis­ka są sztyw­ne, bez­wonne i plas­ti­kowe. Tak sa­mo by­wa z ludźmi…

W ra­dości blis­kich, płacząc się rodzimy, w płaczu blis­kich, spo­koj­nie odchodzimy.

Dla niektórych mózg jest tak cen­ny, że sta­rają się używać go jak najrzadziej.

Jeśli się ko­goś kocha to jest się z nim zaw­sze, a nie tyl­ko wte­dy, kiedy jest dobrze.

Los roz­da­je kar­ty, a my za­miast grać, oszu­kuje­my jak możemy.

Tyl­ko mu­zyka nie za­wiodła mnie nig­dy. Każdy jej rodzaj zaj­mo­wał ciszę nie do zniesienia. Gdy mu­zyka przes­tała zagłuszać ciszę zap­ragnąłem sa­mej ciszy...

Na po­całun­ku świat się nie kończy, ale od po­całun­ku zaczyna.

Zaw­sze można uciec w marze­nia, do świata, w którym wszys­tko można kon­tro­lować. Ale kiedyś i tak trze­ba opuścić bez­pie­czną przys­tań, wypłynąć na morze i zmie­rzyć się z praw­dzi­wym życiem.

Na przys­ta­ni życia wśród zachodów i wschodów; odpływów i przypływów dry­fuje nasz los … Cza­sem się sparzy op­la­tając me­duzy, niekiedy spie­cze od żarzące­go słońca, niejed­nokrot­nie wal­czy wśród sztor­mo­wych fal by nie opaść na dno…...czy… cichut­ko krzycząc o koło ra­tun­ko­we …

Kąci­ki ust przys­ta­nią ra­dości lub smutku.