Świat na­leży do ludzi, którzy mają od­wagę marzyć i ry­zyko­wać, aby spełniać swo­je marze­nia. I sta­rają się ro­bić to jak najlepiej.

Miłość to wędro­wiec, trze­ba mieć od­wagę podążać tam gdzie ona.

Idzie świąteczny, dob­ry Gwiazdorek, Dźwi­ga pre­zentów pełniut­ki worek, Ten z za­baw­ka­mi ple­cy mu tłoczy, Ra­dośnie Gwiaz­dor przym­ruża oczy.

Nie ważne, czy przeglądasz się w lus­trze, czy w krzy­wym zwier­ciad­le. Is­totne jest to co widzisz i jak się z tym czujesz.

Noc w swoich ra­mionach zam­knęła dzień, za­wiesiła z gwiazd fi­rany, poz­wa­la mu od­począć od trosk, a gdy nas­ta­nie świt zbudzi go chłod­nym pocałunkiem.

Poszar­pa­ne myśli, płyną rzeką atramentu, pisząc listy.

Jeśli szczęście ciebie omi­ja, to ma powód al­bo da­je Ci czas.

Nie zmu­sisz szczęścia, żeby ci sprzyjało.

Nie trze­ba być za­raz su­per op­ty­mistą, ale dla te­go, kto widzi wszys­tko tyl­ko w czar­nych bar­wach, słońce zachodzi już o poranku.

Po­cie­szam się myślą, że zwierzęta ni­jakiej świado­mości nie mają, bo byłoby jeszcze więcej zroz­paczo­nych is­tot na świecie.

Uśmiech by­wa ak­tem męstwa, smu­tek to słabość i pos­ta­wa zbyt wy­god­na. Być ra­dos­nym i dob­rym, kiedy świat jest smut­ny i zły, to do­piero odwaga.

War­to spot­kać na swo­jej drodze tak wielu ludzi, by zro­zumieć, że tyl­ko tych pa­ru jest wyjątkowych...