War­to trzy­mać się właści­wego kur­su, aby w podróży, jaką jest życie, sto­sować się do dro­gow­skazów włas­ne­go serca.

Tęcza Dla dziec­ka jest ma­gią ze skar­bem na końcu istnienia. Dla do­rosłego rzeczy­wis­tym do­wodem na roz­szcze­pienie światła.

Cza­sem war­to przejść się brze­giem włas­ne­go życia uchy­lić drzwi duszy by mogło wkraść się słońce wsłuchać się w szum serca przy­siąść na pias­ku wspomnień by zro­zumieć przypływy smut­ku...

Od­dać ser­ce ko­muś, z kim sta­rość będzie drugą młodością... Dla której war­to żyć.

Is­tnieje ta­ka niedo­kończo­na czyn­ność, której sfi­nali­zowa­nie zaw­sze war­to odłożyć na później… to życie.

Bliz­ny zaw­sze będą nam przy­pomi­nać, że było coś, o co war­to było walczyć.

Z przy­jaźnią jest jak ze skar­petka­mi, cho­ciaż cza­sami się prują, to i tak war­to próbo­wać je załatać...

Każdy ma swoją Drogę i włas­ne też na niej wy­boje..

w życiu nie jest naj­ważniej­sze żeby mieć pełny por­tfel, lecz żeby mieć wokół siebie wielu ludzi - bo tak nap­rawdę to bez nich nie pot­ra­fimy żyć ...

Za­war­tość por­tfe­la jest wprost pro­por­cjo­nal­na do po­jem­ności umysłu.

Za­baw­ne jak je­den po­całunek pot­ra­fi zmienić życie... Jak jed­no spoj­rze­nie zmienia cały nasz świat..

Życie, to za­baw­na gra, której nig­dy nie zro­zumiem. Wspa­niałe uczu­cia prze­rażają się w ból i niena­wiść, pro­wadzą do śmier­ci. Wys­tar­czy jed­na se­kun­da, by wszys­tko pop­suć. Niewiele, w porówna­niu z cza­sem, kiedy sta­raliśmy się żyć, bu­dując chwile.