Ra­dość to... śpiew duszy....

Opadły już daw­no liście niebo niep­rzer­wa­nie łka chłod­ny wiatr nu­ci melodię którą wy­myślił smut­ny czas....

Smu­tek i szczęścię są zja­wis­ka­mi dy­namicznymi sta­le się ze sobą przeplatającymi.

A na spot­ka­nie z Tobą nie założę zeg­arka, bo prze­cież szczęśli­wi cza­su nie liczą.

Tyl­ko we­soły człowiek może liczyć na to­warzys­two dru­giej oso­by, smut­ny mu­si zos­tać sam.

Mogłabym przes­pać całe życie i śnić tyl­ko o pięknym życiu.

Nie ma nic piękniej­sze­go niż miłość, nic trud­niej­sze­go od za­pom­nienia , nic bar­dziej oczy­wis­te­go niż szcze­rość, nic bar­dziej myl­ne­go niż kłamstwo.

Kochaj­my in­nych... dopóki ma­my na to czas..

Wiel­kość ser­ca, myśla­mi mierzymy.

Dopóki cze­goś nie stra­cisz, nie uświado­misz so­bie, jak war­tościowe to było.

Przy niektórych ludziach opa­dają szczęki.

Wśród wszys­tkich rzeczy po­daro­wanych nam przez Bo­ga, ma­my też uśmiech, ra­dość i szczęście.