Nie mu­sisz dźwi­gać ciężarów, by człowieka pod­nieść na duchu...

Pa­mięć ser­ca uni­ces­twia złe wspom­nienia, wyol­brzy­miając dob­re, [...] dzięki te­mu mecha­niz­mo­wi uda­je nam się zno­sić ciężar przeszłości.

Jed­na łza ma wielką, niezgłębioną wagę. Przyg­niata ciężarem do ziemi, lub przyw­ra­ca równowagę.

Ciężar smut­ku i cier­pienia pot­ra­fi być tak wiel­ki, że na ten mo­ment życie sta­je się jak ka­mień, który ciągnie w dół.

Pod ciężarem cier­pienia możemy upaść na czte­rolis­tną koniczynę.

Piękne jest to, że małe dzieci pot­ra­fią wy­dobyć dob­ro z człowieka, który za­pom­niał, że je ma w sobie.

W drodze po szczęście ro­bię częste przys­tanki, żeby zaczer­pnąć tchu.

Nie ma co płakać nad roz­la­nym mle­kiem. Co in­ne­go, jeśli to kawa.

Klucz do do­mu to za mało, żeby nie czuć się w nim obco.

Być przystanią... w której cu­muje szczęście...

Dob­rze we dwo­je, usiąść przy jed­nym stole.

Małżeństwo zaw­sze jest związkiem dwoj­ga ludzi go­towych przy­siąc, że tyl­ko to dru­gie chrapie.