Czy to nie smut­ne, że większość ludzi mu­si zacho­rować, by zdać so­bie sprawę z cu­dow­ności życia?

Dob­ro i zło muszą is­tnieć obok siebie, a człowiek mu­si do­kony­wać wyboru.

Smu­tek jest sa­mowys­tar­czal­ny: by od­czuć jed­nak pełną war­tość ra­dości, mu­sisz mieć ko­goś, by się nią podzielić.

W życiu mu­si być dob­rze i niedobrze. Bo jak jest tyl­ko dob­rze, to jest niedobrze.

Może wiem naj­le­piej dlacze­go tyl­ko człowiek pot­ra­fi się śmiać: tyl­ko on cier­pi tak bar­dzo, że mu­siał wy­naleźć coś ta­kiego jak śmiech.

Miłość ma tak moc­ne korze­nie,że próbując je wyr­wać-wyr­wiesz wraz z sercem...

Korze­nie z ziemi nie do­magają się nagrody za to, że ob­darzają owo­cami gałęzie.

Wiatr przew­ra­ca te drze­wa które mają najsłab­sze korzenie.

Im moc­niej wrośnięte w ziemię korze­nie tym sil­niej­sze całe drzewo.

Szu­kamy od­po­wie­dzi w gwiaz­dach, po­tykając się o korze­nie praw­dy na ziemi.

Życie jest dla­tego piękne, bo krótkie.

Łzy - nierozłączne sios­try mo­jego życia...