Choćby nie wiem jak noc była ciem­na ra­no i tak obudzi mnie słońce .

Dob­ra wędka nie wys­tar­cza, liczy się dob­ra przynęta.

Naj­ważniej­sze wstając ran­kiem, być sobą bar­dziej niż wczoraj.

Uśmiech dziec­ka ma cu­downą moc - roz­ga­nia wszys­tkie czar­ne chmu­ry i nie sposób go nie odwzajemnić

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy. To być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury....

Prag­niemy skrzy­deł, lo­tu po­nad chmu­rami, a w niektórych chwi­lach led­wo co raczku­jemy po włas­nym życiu.

Marze­nia są jak chmu­ry - nieosiągal­ne, niez­niszczal­ne. Wszys­tko może się zdarzyć, więc cza­sem dob­rze jest... pomarzyć.

Marze­nia są jak chmu­ry- wys­tar­czy lek­ki pod­much by zaczęły się oddalać.

Na­wet pochmur­ny dzień może być słoneczny, wys­tar­czy tyl­ko wyjść zza gra­dowej chmury.

Myśli są jak chmu­ry, cza­sem pie­rzas­te i lek­kie, cza­sem ciężkie i burzo­we - kształtują po­godę ducha.

By móc być szczęśli­wym na­leży umieć cie­szyć się drobiazgami.