Gdy ko­goś nap­rawdę kochasz nie dbasz o dro­biaz­gi ta­kie jak wiek czy wygląd...

Na­wet w najzim­niej­szy dzień, kiedy czuję, że ktoś mnie kocha, ogień ciepła za­pala się we mnie od wewnątrz, w sercu.

Pal­cem po ma­pie Przes­ka­kując kon­ty­nen­ty Zmieniając kierun­ki Wyob­rażam so­bie da­ny kraj Szu­kam Miej­sca wyjątko­wego Właści­wego dla siebie

Współczes­ne księżniczki pocho­wały się w komórkach... a prze­cież z wieży lep­szy zasięg.

Praw­dzi­wy książę opuszcza za­mek, a nie księżniczkę.

Miłość nie ma daty, przychodzi bez zapowiedzi nat­chnąć się można na nią wszędzie mówi o tym co być może będzie Od niej nie ma ucieczki przypływa jak ciepły powiew...

War­to zacho­wywać wspom­nienia. Gdy­by nie one, życie sta­rego człowieka nie byłoby wiele warte.

War­to is­tnieć! Żeby poz­nać świat, kochać ko­goś, być czyimś przy­jacielem lub po pros­tu być ko­muś pomocny.

To jed­no uczu­cie a ty­le ma barw W smut­ku, w ra­dości. Z uśmie­chem i wśród łez. Ujaw­nia się zaw­sze, to­warzyszy nam też. Jed­na naz­wa a ty­le emocji Miłość...

Smu­tek, po­dob­nie jak szczęście, nie trwa wie­cznie. Właśnie dla­tego war­to być optymistą.

Żyje tak, by schodząc po czer­wo­nym dy­wanie do cze­luści piekieł, po­wie­dzieć so­bie "Było warto!".

War­to było upa­dać by móc wstać i cie­szyć się ty­mi chwi­lami nieopi­sane­go szczęścia. Aż chce się krzyczeć: "Cza­sem kocham życie."