Nocą, niebo od­bi­ja się w płas­kiej taf­li nasze­go świata, jed­nakże na­wet na tę chwilę świat nie sta­je się niebem.

Za­wieś swo­je życie o jakąś gwiazdę, a noc ci nie zaszkodzi.

Oba­wiam się no­cy - nie ciem­ności, ale po­ry do­by, kiedy po­jawiają się demony.

Każdej no­cy spa­dają gwiazdy... Każda z nich to jed­na dusza, która od­chodzi z nieboskłonu ziem­skiej wędrówki... Kiedyś i my będziemy tą spa­dającą gwiazdą z nieba życia ...

Każdy no­wy dzień zaczy­na się głęboką nocą.

Nocą,obar­cza­my księżyc swoimi spoj­rze­niami, nie myśląc o tym, jak go bar­dzo zawstydzamy...

Zaw­sze w no­cy łzy płyną wol­niej, do­nikąd się nie muszą śpie­szyć, ale za to są cięższe.

Godzi­nami pot­ra­fię pat­rzeć nocą na niebo. Na gwiaz­dy i Księżyc. One mają to coś, cze­go brak nam ludziom tu na ziemi.

Każdy no­wy dzień jest kwiatem Który zak­wi­ta w naszych rękach

Noc, to ta­ka dob­ra przy­jaciółka, której możesz zwie­rzyć się ze wszys­tkiego, a dzień, to zwykły zna­jomy z którym często zma­gasz się uważając, by nie po­wie­dzieć za dużo.

Na­wet gwiaz­dy płaczą ra­zem z tym, kto płacze w nocy.

Ra­nek nieraz przy­nosi radę, a noc często od­mienia myśli.