Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy.

Zwy­cięstwa przy­noszą pres­tiż, ale to po­rażki dają nam doświadczenie...

W po­god­ne dni chwy­taj pro­mienie słońca i cho­waj do kie­sze­ni, by w pochmur­ne dni po­kazy­wać je światu.

Cho­ciaż jest sza­ro i deszcz zacina, To uśmie­chnięta idzie dziewczyna. I choć je­sien­nie jest dookoła, Ona po­god­na, lek­ka, wesoła.

Iść ra­zem z tłumem, ale gdzieś osobno. Radzić so­bie z tru­dem, z twarzyczką pogodną.

Bo­gac­twem człowieka są: uśmiech, przy­jaz­ny gest, po­god­ne słowo.

Choć smut­na dusza często bar­dziej wrażli­wa na cier­pienie in­nych, to po­god­na dusza pot­ra­fi zdziałać więcej dob­ra dla świata.

Po­goda zmienną jest, ludzie też...i po­god­ny człowiek może zas­koczyć nas swą niepogodą!

Spójrz na łąkę i różno­rod­ność kwiatów na niej rosnących…na piękno mo­tyli w roz­maitych ko­lorach tęczy…Wsłuchaj się w głosy żyjątek,które w sym­biozie tworzą ma­giczną mu­zykę dla duszy…To właśnie jest cud tolerancji...

Miłość, jak la­tar­nia dla statków, z od­da­li swym światłem, pro­wadzi do bez­pie­cznej przys­ta­ni i do ciepła ra­mion ukocha­nej osoby.

Wzrok ser­ca,może lód sto­pić i ka­mień rozkruszyć. Szep­tem mówione słowa miłości są mu­zyką naszych serc

Kto ma ser­ce ot­warte, naj­de­likat­niej­szy szept miłości usłyszy.