Gdy pa­dający deszcz składający się z łez, zos­ta­nie oświet­lo­ny pro­mieniami po­cie­sze­nia od naj­droższej nam oso­by w ten czas dos­trzec można tęczę miłości…

Mu­zyka nie po­może,ale pocieszy....

Nie­szczęśli­wym jest łat­wiej w snach. Tam przy­naj­mniej ich smut­nych oczu nie wy­tykają pal­ca­mi. Tam przy­naj­mniej ich sa­mot­ność znaj­du­je dłonie sko­re do pocieszenia.

Pat­rząc przez łzy za­wie­dzionej miłości na­wet naj­piękniej­szy mo­tyl oka nie pocieszy.

Jed­na łza ma wielką, niezgłębioną wagę. Przyg­niata ciężarem do ziemi, lub przyw­ra­ca równowagę.

Ciężar smut­ku i cier­pienia pot­ra­fi być tak wiel­ki, że na ten mo­ment życie sta­je się jak ka­mień, który ciągnie w dół.

Pod ciężarem cier­pienia możemy upaść na czte­rolis­tną koniczynę.

Nie każdy pot­ra­fi śmiać się z włas­nej głupo­ty i przyz­nać się do błędu.

Człowiek za­nim prze­niesie włas­ne błędy na po­ziom swo­jej świado­mości, sta­wia do pionu błędy innych.

Ważne jest, by mieć moc­ne korzenie, niżeli słabe pędy.

Ludzie są jak rośli­ny… jed­ni rosną w naszym życiu tyl­ko przez se­zon, in­ny by­wają jed­no­roczni, a niektórzy są jak drze­wa które za­puszczają korze­nie i rosną w naszym życiu do je­go końca…

Korze­nie ser­ca mają wielką moc w po­biera­niu wo­dy miłości...