Przyszła je­sień, więc zaczy­namy myśleć, bo co in­ne­go ro­bić, kiedy za ok­nem tak ład­nie pada.

Do­tykając wszys­tkich od­cieni smut­ku i sa­mot­ności od­kry­wam smak praw­dzi­wego życia.

Nie od wiel­kości skrzy­deł za­leży, jak wy­soko ptak wzbi­ja się w powietrze.

Małe kapliczki na zakrętach dróg ludzkich studzą emocje.

W dzi­siej­szych cza­sach po­mimo lep­szych dróg i całej tej no­woczes­ności co­raz częściej nie wy­rabiamy na zakrętach życia...

Wspom­nienia są jak książka, którą można czy­tać wiele ra­zy, wer­to­wać stro­na po stro­nie, a także odłożyć na półkę i wrócić do niej kiedy będziemy mieli na to ochotę...

Niech smu­tek będzie dla nas kiedyś miłym wspomnieniem.

Są ta­kie piosenki... które po­dobają się nie tyl­ko z po­wodu pięknej melodii... ale wspom­nień i emoc­ji które przywołują... Posłuchać jej jeszcze raz... i poczuć się tak jak wte­dy gdy usłyszało się ją pier­wszy raz...

W stru­gach deszczu to­nie świat, sza­rosi­ny więdnie bez na szy­bach kro­pel ślad… układa się w kształt łez…

Pop­rzez stru­gi deszczu słońce przebija Tęcza swój płaszcz cu­dow­ny rozwija

Przez miłość cier­pi­my, ale i tak jej prag­niemy i szu­kamy do ut­ra­ty tchu..

Miłość da­je nam szczęście... ut­ra­ta te­go szczęścia jest klęską.