Choć wiatr cza­sem wieje nam w oczy. To być może w tej sa­mej chwi­li od­ga­nia z nieba ciem­ne chmury.

Oczy pełne łez, gdy wiatr wspom­nień wieje zbyt mocno...

wiatr zaw­sze wieje jak trze­ba, tyl­ko człowiek całe życie uczy się powiewać...

A kiedy po­kochasz wiatr, nie będzie Ci w oczy wiał.

Cel w życiu jest jak kom­pas, bez które­go błądzi­my chodząc w kółko...

Go­niąc za szczęściem możemy zgu­bić się nie raz, ale naj­ważniej­sze by mieć włas­ny kom­pas, który wskaże nam od­po­wied­ni kieru­nek do niego.

Ser­ce mo­je jest mapą a kieru­nek dro­gi życiowej, którą idę wyz­nacza mi kom­pas Wiary…

Gdy­byśmy idąc przez życie, nie kiero­wali się żad­ny­mi za­sada­mi,to tak jak­byśmy wyb­ra­li się w podróż po morzu, łódką bez wioseł i kompasu...

poszu­kując od­po­wie­dzi na nieza­dane py­tania, użyj ser­ca jak kom­pa­su wędrując po ścieżce swo­jego sumienia

Ser­ce jak kom­pas - w końcu znaj­dziesz miej­sce, gdzie znajdzie swoje ukojenie

Na drodze wszys­tkich słabości kom­pa­sem niech będzie Two­je włas­ne su­mienie ...

Naj­bar­dziej można liczyć na osobę, która nie może liczyć nig­dy na ko­goś, po­nieważ ona ro­zumie jak to jest.