Słodycz obiet­nic i po­zorów by­wa gorzką tru­cizną dla sprag­nione­go miłości serca.

Naj­piękniej­sza przy­jaźń is­tnieje między ludźmi, którzy wiele od dru­gich ocze­kują, ale nicze­go nie żądają.

Mu­zyka to naj­lep­sza to­warzyszka dla te­go, kto cier­pi. Jest ochocza i ra­dos­na jak dziec­ko, og­nista i po­wab­na jak młoda dziew­czy­na, dob­ra i mądra jak sta­ry człowiek, który spędził owoc­nie życie.

Każdy prze­cież początek to tyl­ko ciąg dal­szy, a księga zdarzeń zaw­sze ot­warta w połowie.

Nie zaw­sze możesz mieć co chcesz, choć go­nisz tak, że brak ci tchu.

Zaw­sze prze­baczaj swoim wro­gom. Nic ich bar­dziej nie pot­ra­fi rozłościć.

– Dlacze­go Chaos zaw­sze wyg­ry­wa z Porządkiem? – Po­nieważ jest le­piej zorganizowany.

Nie zaw­sze znaj­du­je się sa­mot­ność w ser­cu lasów lub wśród skał. Nie­szczęśli­wy jest sa­mot­ny wszędzie.

Kiedy człowiek jest za­kocha­ny, uka­zuje się światu ta­kim, ja­kim po­winien być zawsze.

To bar­dzo dziw­ne, ale nap­rawdę można kochać ko­goś przez całe życie. Nieza­leżnie od te­go, jak da­leko znaj­du­je się ukocha­na oso­ba, jej wspom­nienie zaw­sze no­si się w sercu.

Miłość jest zaw­sze no­wa. I bez względu na to, czy w życiu kocha­my raz, dwa, czy dziesięć ra­zy zaw­sze sta­jemy w ob­liczu nieznanego.

Miłość to ta­kie uczu­cie, że budząc się ra­no chcesz bu­dować dla dru­giej oso­by ka­wałek lep­sze­go świata.