W jas­nym płomyku Tulą ciepłe wspomnienia Nad gro­bem- żywi

nie wy­pada się śmiać nos­talgii chwi­le po­wiewają z zapachem noc jasna ko­loro­we znicze w je­sien­nych kwiatach wspom­nień płoną ogniem gorącym sercem klękam przed gro­bem bra­ta niczym przed nim

Gdy na słowa Za późno Za­palają znicze Na mo­giłach serc Zabójcy uczuć.

Wy­padek to dziw­na rzecz. Nig­dy go nie ma, dopóki się nie wydarzy.

Łzy są dla pa­mięci, bez nich za­pom­nieli­byśmy o nas samych...

His­to­ria - świadek cza­su, światło praw­dy, życie pa­mięci, nau­czy­ciel­ka życia, zwias­tunka przyszłości.

Le­kar­stwa oka­zują się niewys­tar­czające, wo­bec natrętne­go bólu pamięci.

Wie­dza jest wy­nikiem pa­mięci, ale pa­mięć na nic się zda, jeśli człowiek nie będzie zdo­bywał wiedzy.

Cza­sem ob­ra­zy, które widzi­my przez chwilę zos­tają w pa­mięci dłużej, niż te, które ogląda­my całe życie...

Naj­le­piej za­kochać się bez pa­mięci. Ileż to chwil zao­szczędzo­nych, gdy nie trze­ba zapominać.

Idąc cmen­tarną aleją, nie dłońmi lecz kiedyś zra­nioną duszą roz­pa­lam płomień wspom­nień zos­ta­wiony na zim­nym ka­mieniu… Dzięki te­mu, pot­ra­fię no­sić w ser­cu pa­mięć o Nieobecnym.

Słowa pi­sane mają mniej­szą war­tość niż słowa mówione. Lecz to te pier­wsze na dłużej zos­tają w pamięci.