Każdy z nas ma swoją własną kartę pa­mięci, zwaną sercem.

W pa­mięci zacho­wują się je­dynie burze, cisza naszej uwa­gi nie przyciąga.

Umarłych wie­czność dotąd trwa, dokąd pa­mięcią się im płaci.

Dob­ra pa­mięć, za­leta wiel­ka, ale pa­miętli­wość to już usterka.

Są słowa mądre, perły zrodzo­ne z myśli, które w pa­mięć ludzką na wieki za­padają,…ale są też słowa piękne i choć to tyl­ko źródla­ne ka­myki, swoją pros­totą i ciepłem smut­ne ser­ca uskrzydlają.

Wspom­nienia to je­dyny skarb ja­ki posiadam. Mogę pow­ra­cać do nich no­torycznie mając pew­ność, że nikt ich mi nie ukradnie. Bo pa­mięć to dar i przekleństwo.

Miłość kpi so­bie z rozsądku. I w tym jej urok i piękno.

Nie masz gwa­ran­cji, że pros­tym chod­ni­kiem w szpil­kach doj­dziesz do szczęścia i miłości. Może cza­sem trze­ba będzie założyć tram­pki lub ka­losze. Ważne, żeby na­wet w gla­nach nie stra­cić sub­telności i ko­biecości. Oczy po­win­ny błyszczeć stałym blaskiem.

Pros­te słowa płynące z głębi ser­ca wy­rażają najwięcej...

Szept głębo­kiej mod­litwy płynącej z ser­ca prze­mienia pros­te słowa w bo­gate treści...

Życiowa dro­ga jest pros­ta, tyl­ko skrzyżowa­nia ją kom­pli­kują ....

Ra­no wszys­tko wy­daje się ta­kie proste.