Liczy się tyl­ko ta­kie życie, w którym jest miej­sce na cier­pienie i na radość.

Tyl­ko oczy mogą uka­zać piękno miej­sca w którym się znajdujesz żad­na fo­tog­ra­fia nie jest w sta­nie te­go pokazać

Człowiek bez marzeń tkwi w miej­scu, niczym sta­tek na mieliźnie.

Naj­bezpie­czniej­sze miej­sce dla człowieka jest w ser­cu drugiego...

Gdzie Bóg jest na pier­wszym miej­scu, tam wszys­tko jest na swoim miejscu.

Nie ro­zumiem, cze­mu ludzie boją się cmen­tarzy. Tak nap­rawdę to je­dyne miej­sce, które­go mie­szkańcy nie mogą ni­komu zro­bić krzywdy.

Ma­my w ser­cu ty­le komór i przed­sionków, a często nie pot­ra­fimy w nim zna­leźć miej­sca dla in­ne­go człowieka.

Is­tnieją ta­kie miej­sca, które trze­ba i można oglądać je­dynie w ciemnościach.

Dla wszys­tkich star­czy miej­sca pod wiel­kim dachem nieba.

Ludzkie łzy to z jed­nej stro­ny wy­raz og­ro­mu cier­pienia, lecz z dru­giej także ul­ga. Ra­zem z łza­mi wypływa cier­pienie, by zro­bić miej­sce na nową, ko­lejną falę bólu. Inaczej ból przes­tałby się w nim mieścić.

Praw­dzi­we dob­ro nie ocze­kuje nag­ro­dy, praw­dzi­we zło nie oba­wia się kary.

Jed­ni cze­kają na uśmiech, in­ni na wypłatę, pan na przys­tanku cze­ka na auto­bus. Ja też czekam. Cze­kam aż przyj­dzie Co do Czego.