War­tość naj­bliższych ser­cu dłoni do­cenia się do­piero wte­dy, gdy nie są już w sta­nie zaofe­rować nam pomocy.

Los rzu­ca na szalę słowa naszych przy­siąg, by spraw­dzić ich wagę i osza­cować wartość.

Życie jest jak dob­ry,ro­man­tyczny film - szyb­ko się kończy.

W przes­trze­ni ulot­nych chwil.. Ma­my siebie... Po kres - naszych dni...

Tęskno­ta, za czymś, co wy­woływało uśmiech na naszej twarzy jest rodza­jem piękna. Jed­nak każde piękno mu­si no­sić swo­je brze­mię, mu­si mieć kres, który uświada­miać ma o niet­rwałości nasze­go losu.

Życie jest jak paląca się świeczka. Je­go kres by­wa różny: Pop­rzez wy­pale­nie się kno­ta - u ludzi młodych. Pop­rzez wy­pale­nie się wos­ku - u starszych. Ale naj­częściej, nag­le, pop­rzez pod­much wiatru.

Zat­rzy­maj­my się gdzieś na gra­nicy cza­su, by trwać wciąż ra­zem aż po kres wieczności.

... bóg je­den wie, ile Człowiek wart w bez­kre­sie wszechświata.

Sięgnąć po do­tyk nieba, wzniecić ogień, który ser­ce roz­pa­la i które­go płomień uga­sić zdoła je­dynie kres is­tnienia. Upa­jać się błogim uścis­kiem uczuć, kochać bez końca tak, by w roz­koszy oko­wach po­zos­tać wieczność [...]

Każda dro­ga zda­je się być mniej da­leka, gdy wiesz, że u jej kre­su ktoś na Ciebie czeka.

Zło jest kuszące, dla­tego większość od­rzu­ca dobro...

Życie to wiele zakrętów, a dro­ga jest prosta.