i znów je­sień obej­mu­je mnie z ka­len­darza a ja ob­ra­zy la­ta upycham w słoneczne ramy

Zno­wu na­deszła jesień. Ra­zem idziemy aleją. Trzy­mamy się za ręce i oczy nam się śmieją.

Na­wet piękna ko­bieta może źle wyglądać, jeżeli jest sfo­tog­ra­fowa­na w niewłaści­wym mo­men­cie i w niewłaści­wym świetle.

Naj­większym skar­bem człowieka jest życie. Trze­ba przez nie przejść tak, by nie zra­nić dru­giego człowieka, bo jut­ro można nie mieć okaz­ji by po­wie­dzieć ,,Przepraszam"...

Życie jest wiel­kim płótnem. Za­maluj je tak ko­loro­wo, jak tyl­ko potrafisz.

Miłość jest tak ko­loro­wa i tak `trwała jak tęcza. Może nas zachwy­cić od pier­wsze­go wej­rze­nia, ale wys­tar­czy mrugnąć kil­ka ra­zy i po wszys­tkim. `

Odkąd pech zaczęłam na­zywać szczęściem, świat oka­zał się ta­ki kolorowy.

Czas nie leczy ran, tyl­ko przyz­wycza­ja do ich noszenia pa­kując w ko­loro­wy ple­cak nadziei na lepsze.

Nie spodziewaj się, że ob­raz Twe­go życia będzie ko­loro­wy, gdy ma­lujesz go wyłącznie sza­rymi barwami...

ko­loro­we ob­razki z przeszłości,za­mie­szkują ob­sza­ry naszej wyobraźni...

Piękno górskiego stru­mienia, to nie tyl­ko je­go szmer czy czys­ta, życiodaj­na wo­da,…ale też różno­rod­ność ka­myków…jed­ne są ko­loro­we in­ne sza­re a jeszcze in­ne niczym gwiaz­dy od­bi­jają każdy pro­myk słońca…Wszys­tko to ja­ko całość stanowi

Kiedy od­chodzą anioły, zos­ta­je wiatr po trze­pocie ich skrzydeł.