Dzieci widzą wszystko, bardzo dużo rozumieją, emocjonalnie są bezbłędne.

Wychowując dzieci, trzeba czasem podejmować dziwne decyzje i po prostu mieć nadzieję, że okażą się słuszne, a dzieci wyjdą na ludzi. Wychowanie młodego człowieka to wielka improwizacja, największa na świecie.

Dzieci rodzą się wolne od ambicji, od żądzy władzy, bez poczucia wyższości. Pierwotna czystość i niewinność dziecka niszczona jest przez rodziców, przez system edukacyjny, przez polityków i kapłanów.

Dziecko jest delikatne i bezradne. Można je w dowolny sposób formować. Społeczeństwo bezwzględnie wykorzystuje tę możliwość. Zanim dziecko stanie się dostatecznie silne, by stawiać opór, zostaje na różne sposoby okaleczone.

Chłopiec to trochę jak dziki kwiat, głóg, rośnie sam, jeśli ma co jeść, pić i w co się ubrać, kiedy mu się mówi, że jest ładny, silny. Chłopiec rośnie dobrze, jak ma ojca. Dziewczynka to bardziej skomplikowana sprawa.

W wieku sześciu lat myśli się, że dorośli wiedzą wszystko.

Tylko dzieci mówią całą prawdę. Dlatego właśnie są dziećmi.

Dziecko to dar od Boga, które zakwita pod wpływem miłości.

Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz. Jeśli nie wie – wytłumacz. Jeśli nie może – pomóż.

Kompromis daje dobrą parasolkę, ale lichy dach.

Umysł to wielka walizka, do której pakujemy całe życie mając nadzieję, że gdy przyjdzie czas ktoś ją podniesie i ucieknie w nieznane.

W chwilach, kiedy człowiek potrzebuje drugiej osoby, zazwyczaj zostaje sam.