Aktorstwa, tak jak innych dziedzin sztuki, nie da się zrozumieć do końca.

Życie aktora jest straszne. To zawód samotników, egocentryków, którzy na potrzeby sztuki wypłukują się ze wszystkich emocji. Bo żeby zagrać przekonywająco miłość lub nienawiść, to naprawdę musisz to czuć. A potem spada kurtyna, gasną światła i zostajesz sam ze sobą. Skąd wziąć potem siłę na to, żeby takie emocje przeżywać w prawdziwym życiu? Ja już nie chcę się tak wypłukiwać. Chcę żyć.

Aktorstwo dnia codziennego tym się różni od aktorstwa w teatrze, że wszyscy grają przed wszystkimi i wiedzą nawzajem o sobie, że grają.

Aktor to nie skrzypce, które im starsze, tym piękniejsze wydają dźwięki.

Sztuka aktorka polega na naśladowaniu. Toteż najlepiej naśladuje się to, czego się nie odczuwa.

Miłość jest jedyną emocją, w którą aktorzy pozwalają sobie wierzyć.

Najważniejsze dla aktora to zaistnieć w wyobraźni reżysera.

Czasem trzeba, aby aktor poświęcił się dla poety.

Przeszłość należy pamiętać, a nie przeżywać.

Aktor nie znosi samotności. Dosłownie umiera w samotności, przestaje czuć i myśleć.

W każdej roli, którą grasz, jest pewna część ciebie. Musi być, inaczej to po prostu nie jest granie tylko kłamstwo.

Tragedia współczesnego człowieka nie polega na tym, że coraz mniej wie o sensie własnego życia, ale na tym, że coraz mniej o to dba.