Gdy w jednej dłoni ściskasz przeszłość, a drugą chcesz pochwycić przyszłość, to nie masz wolnej ręki, żeby zająć się teraźniejszością.

Jest noc. Czas tęsknoty za ludźmi, którzy nie tęsknią za nami.

Ludzie, którzy chcą się porozumieć, zawsze znajdą drogę do siebie.

Albo znajdziemy drogę, albo ją sami wytyczymy.

W lesie wszystko jest ciche i samotne. Tam pozbywamy się tłumu, tam pozbywamy się trosk, tam znajdujemy wolność od wszystkich więzów, które krępują nas w świecie.

Wszystko w przyrodzie jest częścią wszystkiego innego.

Czasem od rozpaczy do pogodzenia się z losem trzeba pokonać bardzo długą drogę.

Natura nie chce, abyśmy byli szczęśliwi; chce, abyśmy byli użyteczni.

Zatrzymaj się, przystań na chwilę. Odpoczynek to tak naprawdę wielka sztuka.

W ciszy lasu, tu rosną odpowiedzi na które nie ma pytań.

Gdy kamień na taflę, spokojnej wody rzucamy, powstają kręgi, idące wszerz i zamierające powoli. Tak żyją ludzie, gdy śmierci bramy przepastne przekroczą; kręgi powoli zamierają i nikną, pozostawiając po sobie pustotę a nawet zapomnienie. Prawa śmierci i prawa życia, związane ze sobą, są bezwzględne i bezlitosne.

Żeby iść naprzód, należy się cofać, a żeby dotknąć światła, musi się przejść przez cień.