Naucz się doceniać to, co masz, zanim czas sprawi, że docenisz to, co miałeś.

Nie jutro. Dziś. Pora odejść. Od powietrza bez tlenu. Od rąk wyciąganych po miraż. Od cisz i lodu. Od dni wyszarpywanych z gardła. Od wiecznych nie tych miejsc i nie tego czasu.

Wszem i wobec wiadomo, czy to miasto czy wieś… że jedni mają nas w sercu… a inni nas mają gdzieś,i vice versa…

Zrób sobie dzień bez myślenia. Wyjmij ze swojej głowy tych, którzy cię skrzywdzili i takich, którzy zepsuli ci humor. Wyloguj się na chwilę. Nie wyolbrzymiaj, nie analizuj. Odłóż na bok problemy i rozterki. Pozwól sobie na oddech i spokój. Czasem tak trzeba. Wyjść, zamknąć drzwi. Nie myśleć. Wrócisz. Wrócisz jutro. Do życia ze zdwojoną siłą, z kosmiczną energią, z naładowanymi akumulatorami, wyluzowanym sercem.

Ogarnij stres i żyj na luzie.

Nie ma skrótów do miejsca, do którego warto się udać.

Ze wszystkich ścieżek, które wybierasz w życiu, upewnij się, że kilka z nich to brud.

Dobrze jest zgubić się we właściwym kierunku.

Wędrówka jest trochę jak życie: podróż wymaga tylko postawienia jednej stopy przed drugą… raz po raz. A jeśli pozwolisz sobie na bycie obecnym podczas całej wędrówki, będziesz świadkiem piękna na każdym kroku, nie tylko na szczycie.

Nie przestajemy wędrować, bo się starzejemy - starzejemy się, bo przestajemy wędrować.

Niech wasze ścieżki będą kręte, kręte, samotne, niebezpieczne, prowadzące do najbardziej niesamowitych widoków. Niech wasze góry wzniosą się ponad chmury.

W niezbadanym lesie jest radość, Na samotnej plaży panuje ekstaza, Jest życie, w którym nikt nie zbliża się do głębokiego morza, a w jego ryku jest muzyka. Nie kocham człowieka mniej, ale naturę bardziej.