Góry mają w sobie coś magicznego, człowiek nie zje, nie dośpi, pachnie coraz gorzej, ale nie chce przestać się wspinać. W górach liczy się tylko tu i teraz. Nikt nic ode mnie nie chce, telefon nie dzwoni, a ja czuję, że z każdym krokiem przekraczam granice swoich możliwości. Kiedy na początku wspinaczki człowiek stoi przed szczytem i patrzy na potężną górę, czuje się przytłoczony. Kiedy patrzy na tę samą górę już po zejściu – jest dumny i ma wrażenie, że może osiągnąć wszystko…

Odległość wyraża zakres wyzwania, które jesteśmy gotowi podjąć: im bardziej odległy szczyt, tym więcej potrzeba odwagi.

Na szczycie obowiązują zasady magii. Jest to taki malutki sekret znany nam niewielu, chowamy go zazdrośnie, i dlatego, mój przyjacielu, nie tak łatwo jest dostać się na szczyt. Ponieważ musisz być przygotowany na pertraktacje z jednym albo z drugim, a to jest zbyt wiele dla przeciętnego poczciwego człowieka podążającego mozolnie swą ścieżką życia.

Zawsze gdy człowiek się namęczy, żeby osiągnąć szczyt, widok, jaki dostaje w nagrodę, wydaje się jeszcze piękniejszy.

Człowiek wspina się na wyższe i wyższe góry, i wie, że pewnego dnia któraś z nich okaże się zbyt stroma. Ale nie rezygnuje, bo tak przyjemnie oddycha się powietrzem ze szczytów. Chociaż wie, że zginie, spadając.

Sens wspinaczki nie tkwi w docieraniu na szczyt, lecz w przecieraniu nowych dróg, zarówno w naszym wnętrzu, jak i w świecie.

Jeśli cokolwiek idzie nie po mojej myśli, uciekam, ponieważ sukcesem jest przetrwanie, a staniecie na szczycie - premią. (...) "Wróćcie żywi, wróćcie jako przyjaciele i zdobądźcie szczyt - w tej kolejności".

Nieważne, na jaki szczyt się wspinasz – zawsze zabieraj kogoś ze sobą.

Przez chwilę byłeś na szczycie, ale ze szczytu spada się najniżej.

Zaufać komuś do końca, to znaczy mieć w sobie moc, by iść za nim nawet w nieznane.

Nie można przeżyć na nowo czasu, który się już raz przeżyło.

Miłość łączy serca, a przyjaźń rozumy.