Takie jest życie. Ludzie są mili tylko wtedy, kiedy węszą jakąś korzyść.

Czasu chcemy najbardziej, ale najgorzej wykorzystujemy.

Każdy ma chwile, że w duszy deszcz pada.

Zadawać cierpienia innym to przestępstwo tak wielkie, że rachunek spłacamy do samej śmierci.

Jaka szkoda, że starość nie oznacza jedynie doświadczenia.

Wielu ludzi mogłoby a powodzeniem uczyć się na swoich błędach, gdyby nie byli tak bardzo zajęci szukaniem ich u innych.

Potykamy się nie o góry, ale o kamyki.

Obowiązek jest ciężki jak góra, ale śmierć lekka jak piórko.

Każda góra to odrębny świat, świat nieogarniony jak kula ziemska.

Góry to miejsca wyniosłe, bliższe niebu, otwarte na nowe horyzonty, sprzyjające modlitwie i kontemplacji. W górach przychodzą Boże inspiracje, pouczenia i objawienia.

Góry są po to, by żyć nimi w dolinach.

Góry najczęściej wznoszą się na granicach między państwami, dzielą, geograficznie, narody. Ale są także miejscem spotkań ludzi żyjących po obu ich stronach, tych ludzi, których góry przyciągają, a nie odpychają.