Góry uczą smaku rzeczy prostych, takich, których nie doceniamy.

Bez wiary potykamy się o źdźbło słomy, z wiarą przenosimy góry.

Góry pozwalają doświadczyć trudu wspinaczki, strome podejścia kształtują charakter, kontakt z przyrodą daje pogodę ducha.

Człowiek wolny to człowiek świadom swego życia, jego wartości, również tych wartości, które w górach objawiają się najsilniej: jak strach, radość, jak przyjaźń. Dzięki górom wkracza się do świata, w którym proste słowa nabierają na powrót swoich pierwotnych, szlachetnych znaczeń. Opadają maski, kończy się udawanie i ludzie pokazują się takimi, jacy są naprawdę.

Góry po prostu szybko pokazują, kto jaki jest naprawdę. W mieście możesz kogoś znać dziesięć lat i go nie poznać. W górach znasz go na wylot po paru tygodniach.

Wspinaj się w góry i słuchaj ich dobrych wieści. Spokój natury spłynie na ciebie jak światło słoneczne spływa na drzewa. Wiatry przyniosą ci swoją świeżość, burze energię, a troski opadną z ciebie jak jesienne liście.

W walce z górą ten coś wskóra, kto się stanie sam jak góra.

Góry są środkiem, celem jest człowiek. Nie chodzi o to, aby wejść na szczyt, robi się to, aby stać się kimś lepszym.

Chmury zakrywają szczyt tylko dla tych, którzy są na dole.

To czego chcesz, przychodzi do Ciebie zawsze inaczej. Wcześniej, później, w niedoborze, w nadmiarze.

Wszelkie słowa nawet wypowiedziane szeptem, są zbędne kiedy serca mówią.

Człowiek który ma marzenia, nigdy nie straci nadziei.