To motyl unosi nasze marzenia i pokazuje piękno kruchości. To motyl podczas przepoczwarzenia, nam ukazuje piękno inności

Dni nasze jak dni motylka. Życiem wschód, śmiercią południe.

Bóg miał dobry dzień, kiedy wymyślał motyle.

Motyle istnieją także w rodzaju ludzkim: piękna barwa, latanie nad powierzchnią życia, karmienie się słodyczami, bez których giną – oto ich zajęcie.

Kto słyszy śmiech motyli, wie, jak smakują chmury.

Motyle wymyślają cudowne bajki, by je podszeptywać kwiatom.

Motyle to stworzenia pełne ulotnej gracji. Nie wiadomo, skąd się biorą, mają skromne i ograniczone pragnienia i wkrótce gdzieś cicho znikają. Prawdopodobnie w jakimś innym świecie.

Lubię owady. Nie grymaszą, nie jęczą i nie prostują zbolałych pleców. O ile wiem, nie martwią się o przyszłość. Po prostu chodzą, przewracają się, wstają, a potem pełzną w innym kierunku. Uważam, że można brać z nich przykład.

Smakuj życia każdego dnia. W końcu trafisz na swój ulubiony smak.

Ratunkiem dla nas są książki, bo tam przypominamy sobie, że naprawdę istniejemy w lepszej lub gorszej postaci.

Dobro przejawia się tam, gdzie zamiast słów, przemawiają czyny. Gdzie widzi i słyszy serce, a odczuwa nasza wrażliwość.

Człowiek jest nie tylko tym, czym się wykazuje w swoich czynach i słowach, lecz również tym, o czym marzy w swoich tęsknotach.