Człowiek „wykształcony"jest to człowiek zewsząd od istoty rzeczy oddzielony mgłą i chmurami cudzych pojęć, tak nieraz gęstymi, że ani jeden promień się nie przedrze.

Rozumiem, jak możesz patrzeć na ziemię i być ateistą, ale nie rozumiem, jak możesz patrzeć na niebo nocą i nie wierzyć w Boga.

Ludzie których kochasz są jak chmury. Są na Twoim niebie dłużej lub krócej, ale nigdy na zawsze.

W porównaniu z chmurami życie wydaje się ugruntowane, omal że trwałe i prawie że wieczne.

Kto zbyt wiele oczekuje i żąda, ściąga na siebie ciemne chmury. Sam tworzy sobie złe dni.

Na widok tych nadciągających chmur burzowych człowiek czuje się bardzo mały, a kiedy dręczą cię zmartwienia albo wątpliwości, dobrze poczuć się małym.

Wiem, że gdzie indziej życie może być piękne i, że jest ktoś, komu na tobie zależy. Musimy po prostu poczekać, aż wszystkie czarne i szare chmury się rozproszą i za klaunami, które się teraz z nas śmieją, zobaczymy piękny deszcz.

Jesteś jak ptak, który ulatuje prosto w chmurę, już nigdy nie wrócisz tu naprawdę.

Tylko krople deszczu przypominają mi, że chmury mają bijące serca, że ja także je mam.

Kiedy niebo za bardzo się chmurzy, trzeba mieć nadzieję, że przyjdzie burza i przegoni chmury.

Dusze przemierzają wieki, jak chmury przemierzają niebo i choć ani kształt chmury, ani barwa, ani wielkość nigdy takie same nie zostają, ciągle jest chmurą. I tak samo z duszą jest. Kto rzec może, skąd chmura przywiała? Albo kto tą duszą będzie jutro?

Zrozumiałam, że rozumu nie można zastąpić wiedzą o tym, jak należy myśleć.