Panie, daj mi cierpliwość, abym umiała znieść to, czego zmienić nie mogę; daj mi odwagę, abym umiała konsekwentnie i wytrwale dążyć do zmiany tego, co zmienić mogę; i daj mi mądrość, abym umiała odróżnić jedno od drugiego.

Kiedy myślisz, że kogoś znasz, ten ktoś się zmienia. Albo ty się zmieniasz. A może ta zmiana jest obustronna. I to zmienia wszystko.

Każdy z nas ma dwa domy – jeden konkretny, umiejscowiony w czasie i w przestrzeni; drugi – nieskończony, bez adresu, bez szans na uwiecznienie w architektonicznych planach.

Ludzki dom jest zrośnięty z człowiekiem. Jest jego żywą cząstką.

Najważniejsze jest, by gdzieś istniało to, czym się żyło: i zwyczaje i święta rodzinne. I dom pełen wspomnień. Najważniejsze jest, by żyć dla powrotu.

Prawdziwy dom to nie stan materialny posiadania. Dom trzeba stworzyć w samym sobie. Łatwo domyślić się, czego potrzeba, aby go urządzić – wspomnień, zaufanych przyjaciół, zamiłowania do zdobywania wiedzy i innych rzeczy w tym rodzaju. Taki dom będzie towarzyszył wam zawsze, gdziekolwiek rzuci was los.

To nie sztuka wybudować nowy dom, sztuka sprawić by miał w sobie duszę.

Dom, w którym jest książka, jest przybytkiem słońca,. a dom, w którym jej nie ma – to czarny kryminał.

Nie bójcie się, że dom wasz jest ciasny, dbajcie o to, by serce wasze takie nie było.

Dom jest tam, gdzie chcą, żebyś został dłużej.

Dom jest tam, gdzie są ludzie, którzy cię kochają i potrzebują cię. Dom jest tam, gdzie czujesz, że jest twoje miejsce, nieważne jakie błędy popełniłaś ani jak postrzegają twoje życie inni. Dom jest tam, skąd możesz wyjechać, jednak zawsze wiesz przy tym, że masz gdzie wracać.

Dom jest tam, gdzie światło w oknie, tam, gdzie otuchą czas stoi, gdzie się nam splatają drogi, gdzie przy stole – bliscy moi.