Celem życia jest: w swojej małej jednostkowej duszy odbić jak najwięcej kosmosu.

Jest tragedią ludzkości, że rozwiązuje ona problemy kosmosu, zanim jeszcze rozwiązała problemy ziemskie.

Jeżeli znasz miłość, poznałeś także duszę wszechświata, która jest miłością.

Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, by udało ci się to osiągnąć.

Kiedy ktoś umiera, unicestwieniu ulega jedna cząstka kosmosu. Wszystko co czuł, czego doświadczył, co poznał, znika wraz z jego odejściem, tak jak znikają łzy na deszczu.

Kosmos bezsenności jest wielowarstwowy i literacki.

Może przyszłe wieki dadzą sobie radę z przerzuceniem solidnego mostu nad przepaścią pomiędzy prywatnym kosmosem każdego, a ogólnym kosmosem dla wszystkich.

Otwarto drogę nam do gwiazd, już przyciągania zrzucamy brzemię, nadejdzie pora, przyjdzie czas porzucić Ziemię.

Szczęście można znaleźć nawet w najmniejszym ziarenku pustynnego piasku. Bo ziarenko piasku jest chwilą Stworzenia, a Wszechświat poświęca całe miliony lat, by mogło istnieć.

Wszechświat jest po prostu o wiele za duży, żebyśmy byli w nim sami.

Wszechświat jest tylko światłem a ziemia jest misą cieni.

Wysiłek położony na drodze do zrozumienia wszechświata to jedna z niewielu rzeczy, która wynosi życie ludzkie ponad stadium farsy i dodaje mu pewnej godności tragedii.