Piękno to jest jedna z dróg katechizacji. Kościół zawsze starał się przez promocję sztuki przyciągnąć ludzi do Boga.

Kościół katolicki nie lęka się i nie drży. Jest przyzwyczajony do cierpienia, do przeciwności.

Nie można mieć Boga za Ojca, jeżeli nie ma się Kościoła za Matkę.

Trzeba powiedzieć całemu światu, że ci, którzy są z Kościołem, sprzeciwiają się temu, co robi świat.

Nie odnowimy Kościoła, odnawiając innych, ale odnawiając samych siebie.

Błogosławieni ci, którzy cierpią, kiedy nie widzą Kościoła tak pięknego, jakby chcieli, i pozostają mimo to poddani i wierni.

We wszystkich epokach swojej historii Kościół otaczał uwagą i szczególną pamięcią oraz szczególną miłością tych, którzy cierpią w imię Chrystusa.

Łatwo być przyjacielem dla kogoś, kto jest twoim przyjacielem, ale być przyjacielem dla kogoś, kto uważa się za twego wroga - to kwintesencja prawdziwej religii.

Jak dobrze, że to Jezus mnie podnosi kiedy upadam, bo gdyby to szatan robił, pewnie wzniósłby mnie najwyżej jak można, a potem zrzucił ze zdwojoną siłą.

Nie mów Bogu, że masz wielki problem. Powiedz swojemu problemowi, że masz wielkiego Boga.

W filozofii, religii, etyce lub polityce dwa plus dwa mogło równać się pięć, ale gdy chodziło o skonstruowanie armaty czy samolotu, wynik musiał brzmieć cztery.

Ludzie nigdy nie czynią zła w tak szerokim zakresie i z takim zapałem jak wtedy, gdy robią to z przekonań religijnych.