Ludzie dzielą się na dobrych i złych. Narodowość, rasa, religia nie mają znaczenia. Tylko to, jakim się jest człowiekiem.

Religię możemy przyrównać do przewodnika, który prowadzi ślepego - chodzi bowiem tylko o to, aby ślepy doszedł do celu, a nie o to, aby wszystko widział.

Ludzie przeważnie przyswajają wystarczająco dużo religii, by nienawidzić, ale zbyt mało, aby kochać.

Religia to nie tylko kościół, do którego człowiek idzie okazyjnie, aby się pomodlić; religia to świat, w którym trzeba stale żyć.

Należy tolerować wszystkie religie, ponieważ każdy człowiek ma prawo dostać się do nieba na swój własny sposób.

Kto chce zrozumieć naturę wiary religijnej, niech będzie przygotowany na spotkanie z prostotą. Trudność rozumienia nie polega bowiem na tym, że wiara jest złożona, a my prości, ale na tym, że my powikłani a wiara prosta.

Religia jest szczepionką wyobraźni; chroni ją ona przed niebezpiecznymi i absurdalnymi wierzeniami.

Religia jest jak płonąca lampa w ciemnym pokoju naszych doświadczeń.

Dla religii ludzie zrobią wszystko: będą się kłócić, pisać, walczyć, umierać, zabijać, tylko nie będą zgodnie z nią żyć.

Prawdziwą religią jest życie, jakie prowadzimy, a nie głoszone wyznanie.

W niezbadanym lesie jest radość, Na samotnej plaży panuje ekstaza, Jest życie, w którym nikt nie zbliża się do głębokiego morza, a w jego ryku jest muzyka. Nie kocham człowieka mniej, ale naturę bardziej.

Siedząc na zboczu wzgórza, leżąc pod drzewami w lesie lub kucając mokrymi nogami na kamienistym brzegu górskiego potoku, otwierają się duże drzwi.