Lubię myśleć o naturze jako nieograniczonej stacji przekazu, przez którą Bóg przemawia do nas w każdej chwili. Musimy się tylko dostroić.

Grzebanie w przeszłości jest jak dłubanie w nosie. Może przyjemne. Na pewno obrzydliwe.

Do szczęścia dochodzimy małymi krokami, a i ono nie powinno okazać się zbyt wielkie. Inaczej zeżre człowieka i wypluje.

Koniec końców mamy tylko przeszłość i nią jesteśmy.

W tłumie i mroku każdy jest mocny.

Wiadomo, jak jest: gmerasz przy szczęściu, to zaraz coś się popieprzy.

Przechodzona miłość, smakuje jak wystygły obiad jedzony z głodu.

Ja nie zaglądam w siebie, bo mało tam co jest.

Kiedy człowiek planuje, Bóg otwiera szampana.

Zbyt często dajemy dzieciom odpowiedzi do zapamiętania, a nie problemy do rozwiązania.

Celem edukacji jest zastąpienie pustego umysłu umysłem otwartym.

Jeśli myślisz, że edukacja jest droga, spróbuj ignorancji.