W dobrym małżeństwie spotykają się niebo z ziemią.

Sędziwa ziemia rodzi chwasty.

Podróży końcem jest dom, ziemia końcem życia.

Od ziemi do niebios droga niedaleka - odległość westchnienia.

Nawet dobra ziemia, gdy leży odłogiem, rodzi chwasty.

Miłość jest największą słodyczą i największą goryczą na Ziemi.

Wiesz, takie chwile są jak srebrne okruchy szczęścia. Trzeba je skrzętnie zbierać i cieszyć się, że w ogóle są.

Dobrze jest żyć w krainach nieoczywistych, ponieważ ich granice zawierają w sobie więcej przestrzeni, niż wskazuje geografia. To są otchłanie nieznanego, to jest nieskończona dal domysłów, uciekający horyzont wyobrażeń i fatamorgana słodkich przesądów, którym nigdy nie sprosta rzeczywistość.

Unosząc się w morzu czasu, samotny bóg wędruje od brzegu do dalekiego brzegu, przestrzegając praw gwiazd ponad nim.

Serca, które zapłonęły wśród przeszkód, giną w cichej przestrzeni.

Smutek był formą, a szczęście treścią. Szczęście wypełniało przestrzeń smutku.

Nigdy nie czułem, żebym był wart chorej przestrzeni, którą zajmuję.