Słońce jest samotne jak ja, ale wciąż tak radosne i jasne.

Jeśli chcesz, by światło pojawiło się w twoim życiu, musisz stanąć tam, gdzie ono świeci.

Wszyscy żyjemy w świetle słońca, wszyscy patrzymy w niebo i wszyscy jesteśmy jaśni, ponieważ wszyscy jesteśmy różni – różni od siebie nawzajem i różni od tego, kim byliśmy wczoraj.

Promienie słoneczne to mile widziana rzecz. Przynosi wiele jasności.

Samo słońce jest słabe, gdy wschodzi po raz pierwszy, a w miarę upływu dnia nabiera siły i odwagi.

Jest coś naprawdę pięknego w oglądaniu wschodu słońca w środku lasu. Żadnych budynków ani samochodów, tylko słońce wschodzące wśród drzew i śpiew ptaków. To tak, jakbyś znalazł się w innym świecie.

Słońce świeci, ogrzewa i oświetla nas, a my nie mamy ciekawości, dlaczego tak jest; ale pytamy o przyczynę wszelkiego zła, bólu i głodu, i komarów, i głupich ludzi.

Słońce nigdy nie mówi do ziemi: „Masz u mnie dług”. Zobacz, co się dzieje z taką miłością. Rozświetla całe niebo.

Niebo przybiera odcienie pomarańczy podczas wschodu i zachodu słońca, kolor, który daje nadzieję, że słońce zajdzie tylko po to, by znów wzejść.

Słońce nie świeci dla kilku drzew i kwiatów, ale dla radości całego szerokiego świata.

Nie ma nic takiego jak promienie słoneczne, aby włożyć trochę ciepła w duszę.

Trawa jest zawsze bardziej zielona tam, gdzie świeci słońce!