Ludzie są jak rzeki: woda jest we wszystkich jednakowa, wszędzie ta sama, ale rzeka bywa wąska, szeroka, spokojna, czysta, zimna, mętna, ciepła. Tak samo bywa z ludźmi. Każdy człowiek ma w sobie zalążki wszystkich ludzkich cech; czasami ujawnia te, czasami znów inne; bywa nieraz zupełnie do siebie niepodobny, pozostając jednakże wciąż sobą.

Każda rzeka bierze swój początek ze strumienia, a każda pasja zaczyna się od zainteresowania,od hobby.

Czas jest jak rzeka, która niesie nas zawsze szybciej i dalej, niż się nam wydaje.

Nic nie wije się piękniej niż rzeka i spaghetti.

Rzeki są inne. Pozostają w ciągłym ruchu. Zabierają sekrety i tajemnice ze sobą do morza.

Rzeka nigdy nie śpi. Zawsze się porusza, nie ustając w drodze do swego przeznaczenia. Rzeka żyje.

Patrząc na rzekę, widzi się życie.

Życie nie jest rzeką; składa się z pojedynczych kropel.

Żadna historia nie jest oderwana od innych. Czasami historie splatają się ze sobą, a czasem pokrywają się wzajemnie, tak jak rzeka pokrywa kamienie.

Każdego, kto jest zanurzony w rzece czasu, w końcu wciąga wir.

Źródło zwykle nie pochwala drogi, którą wybrała rzeka.

Woda, której dotykasz w rzece, jest ostatkiem tej, która przeszła, i początkiem tej, która przyjdzie; tak samo teraźniejszość.