Morze nigdy nie było przyjazne człowiekowi. Co najwyżej było wspólnikiem ludzkiego niepokoju.

Plaża to nie tylko zamieciony piasek, ale muszle morskich stworzeń, szkło morskie, wodorosty, niepasujące do siebie przedmioty wymyte przez ocean.

Nie ma nic piękniejszego niż sposób, w jaki ocean nie przestaje całować linii brzegowej, niezależnie od tego, ile razy zostanie odesłany.

Musimy uwolnić się od nadziei, że morze kiedykolwiek odpocznie. Musimy nauczyć się żeglować przy silnym wietrze.

Morze jest wszystkim. Pokrywa siedem dziesiątych powierzchni kuli ziemskiej. Jego oddech jest czysty i zdrowy. Jest niezmierzoną pustynią, na której człowiek nigdy nie jest samotny, gdyż ze wszystkich stron czuje tętniące życie.

Lekarstwem na wszystko jest słona woda – pot, łzy lub morze.

Morze nie tyle ze względu na swoje piękno, ile ze względu na to coś subtelnego, tę jakość powietrza, tę emanację z fal, która tak cudownie odnawia zmęczonego ducha.

Głos morza przemawia do duszy. Dotyk morza jest zmysłowy, otula ciało w swoim miękkim, bliskim uścisku.

Trzy wielkie elementarne dźwięki w przyrodzie to szum deszczu, szum wiatru w dżungli i szum oceanu na plaży.

Człowiek nie może odkrywać nowych oceanów, jeśli nie ma odwagi stracić z oczu brzegu.

Na morzu życie jest inne. Czas nie płynie z godziny na godzinę, ale z chwili na chwilę. Żyjemy zgodnie z prądami, planujemy zgodnie z pływami i podążamy za słońcem.

W każdym ostrym cyplu, w każdej krętej plaży, w każdym ziarnku piasku jest historia ziemi.