Morze jest na zewnątrz martwe, ale pełne jest potwornego życia, którego nie da się pojąć, dopóki nie zejdziesz na dno.

Nigdy nie przestanę zachwycać się pięknem morza. Patrząc na niego, wydaje mi się, że zaglądam w swoją duszę, pozwalając umysłowi dużo przemyśleć.

Kiedy patrzę na morze, wydaje mi się, że jego fale unoszą mój smutek.

Kiedy patrzysz na morze przez długi czas, zaczynasz tęsknić za ludźmi, a kiedy patrzysz na ludzi przez długi czas, zaczynasz tęsknić za morzem.

Każdy z nas ma własne morze.

Czym jest szczęście? To biały piasek, to lazurowe niebo i słone morze.

Na otwartym morzu powietrze jest świeże, rany goją się szybciej, a cisza jest tak gęsta, że możesz już znosić pytania bez odpowiedzi i nie męczyć się własnym milczeniem.

Zapytałeam potężne morze, jakie jest wielkie przymierze istnienia. Donośne morze odpowiedziało mi: „Bądź zawsze dźwięczny, jak ja!

Morze to uosobienie emocji. Ono kocha, nienawidzi, płacze. Umyka przed wszelkimi próbami ujęcia go w słowa i odrzuca wszelkie ograniczenia. Nieważne co o nim powiesz, zawsze pozostanie coś, czego wypowiedzieć nie zdołasz.

Ryby żyją w morzu, tak jak ludzie na lądzie; wielcy pożerają małych.

Tańcz z falami, ruszaj się z morzem. Niech rytm wody uwolni twoją duszę.

W jednej kropli wody można odnaleźć wszystkie sekrety wszystkich oceanów.