Życie musi być kochane ze wszystkimi jego zachodami i wschodami słońca.

Aby cieszyć się wschodem słońca, trzeba podziwiać świt.

Nie bądź słabszy od tego koguta, który pije o świcie, a śpisz o świcie.

Słońce zajdzie bez względu na to, czy zrobiłeś wszystko, czy nie.

Świt to kolejny dzień, kolejna okazja do poprawienia błędów i realizacji naszych planów.

Świt nie czeka, aż wszyscy się obudzą, nadchodzi sam.

Szare odcienie świtu nie przypominają szarego wieczornego zmierzchu, choć kolory wydają się takie same. O wschodzie słońca światło wydaje się aktywne, a ciemność pasywna, natomiast wieczorem narastająca ciemność jest aktywna, a światło jest uśpione.

Zachody słońca przepełnione są smutkiem. Bo za każdym razem, widząc go, myślisz: cokolwiek to było, udane lub nieudane, ten dzień jest moim dniem i odchodzi na zawsze.

Słońce napełnia życie nie tylko światłem, ale także radością i optymizmem.

Bez względu na to, jak samotna i długa może ci się wydawać noc, rano się skończy.

Ci, którzy budzą się o świcie, są urodzonymi optymistami.

Życie mierzy się wschodami, a nie zachodami słońca.